Były żołnierz naznaczony wojną. Przybywa do Ameryki z powodu kuzyna Romana, który obiecał mu życie, jakiego sam nie prowadzi — jednocześnie szuka człowieka, który zdradził jego oddział.
Niko jest wyjątkiem w serii. Nie chce budować imperium ani się wzbogacić; zamierza znaleźć jednego człowieka, a potem spróbować normalnie żyć. Nie udaje mu się ani jedno, ani drugie.
Gra kilkukrotnie stawia gracza przed decyzją o życiu lub śmierci postaci pobocznych. Większość z nich nie ma właściwej odpowiedzi — i jest to celowe.
Co zyskujesz i co tracisz przy każdej z nich
Człowiek, który zdradził oddział Niko. Cała gra prowadzi do tego spotkania.
Niko mówi później, że czuje pustkę. Zemsta niczego nie rozwiązuje.
Niko czuje się lepiej. Rozumie, że zabójstwo niczego by nie zmieniło.
To bardzo dobrze napisana decyzja. Gra przez cały czas buduje oczekiwanie, że zemsta przyniesie satysfakcję, a następnie daje wybór, w którym właśnie tej satysfakcji brakuje.
Dwaj mężczyźni z Bohan, którzy nie mogą się znieść. Niko musi zabić jednego z nich.
Zabijasz Dwayne'a: otrzymujesz mieszkanie Playboya w Algonquin.
Zabijasz Playboya: otrzymujesz jego mieszkanie, a Dwayne nadal dzwoni do ciebie jako przyjaciel.
Pod względem rozgrywki lepiej zabić Playboya — mieszkanie dostajesz tak czy inaczej, a dodatkowo zyskujesz przyjaciela, który wysyła pomoc. Fabularnie jest to wybór między nowym a starym światem.
Skorumpowany policjant albo jego brat alkoholik. Każdy z nich płaci za śmierć drugiego.
Zabijasz Derricka: Francis usuwa ci gwiazdki pościgu.
Zabijasz Francisa: Derrick pozostaje przyjacielem, ale nie daje szczególnej korzyści.
Usuwanie poziomu pościgu jest w tej grze odczuwalną zaletą. Kto stawia na wygodę, zabija Derricka; kto kieruje się fabułą, ma trudność z zabiciem brata z rodziny, z którą współpracował przez całą grę.
Pod koniec gry Niko wybiera między układem a zemstą. W obu przypadkach ginie ktoś mu bliski, a kwota pieniędzy jest taka sama.